Foto A. Muller

Een roeping vol dodelijk gevaar

Het is een levensgevaarlijk gebied waar de Tamil-dominee werkt. Hij heeft een jeep over een landmijn zien rijden. Zeven soldaten waren op slag dood. De Sri Lankaanse veiligheidsdienst nam een van zijn medepredikanten in hechtenis. Hij kwam niet terug: zeventien dagen later werden de lichamen van hem en van twee anderen teruggevonden. Een granaat trof de echtgenote van een andere collega. Ook zij werd gedood.

Hij heeft de supervisie op het werk van St. John's Church in het Jaffna-diocees van de Kerk van Zuid-India. Zijn werkgebied bevindt zich in het oostelijk gedeelte van Sri Lanka, rondom de stad Batticoloa. Dat staat deels onder controle van de regeringstroepen die vrijwel uitsluitend bemand worden door Singalezen, en deels onder controle van de Tamil-rebellen. Het reizen van het ene gedeelte naar het andere is gevaarlijk. De autoriteiten moeten er speciale toestemming voor geven. 's Avonds na zes uur is er een uitgaansverbod van kracht dat twaalf uur duurt.

Vol gevaar
„Ik zeg steeds weer: de roeping die de kerk heeft, is een roeping vol gevaar. De kerk moet bereid zijn wonden op te lopen. De discipelen en de vroege vaders van de kerk waren bereid hun leven te geven. Zendelingen kwamen uit Amerika, Engeland en Nederland naar Sri Lanka om ons het Evangelie te brengen. Door de offers die zij brachten, bestaat daar nu een kerk. De kerk in Sri Lanka moet nu zelf ook bereid zijn om ter wille van de opdracht die Christus geeft een prijs te betalen.”

Ds. Jeyanesan gelooft dat de kerk de taak heeft de allerarmsten in de wereld te helpen. Inmiddels heeft zijn kerk dankzij financiële hulp van christenen uit het buitenland een groot werk kunnen opzetten. Hij en zijn 160 medewerkers bouwden vier huizen, waar ze 468 weeskinderen opvangen in de leeftijd van drie tot achttien jaar. In drie kinderdagverblijven onderwijzen zij 180 kinderen.

Verder runnen ze acht voedselbanken, waar 400 kinderen te eten krijgen. Als de weeskinderen de middelbare school hebben afgemaakt, kunnen zij terecht op beroepsopleidingen. Verder zijn er huisjesprojecten voor weduwen opgericht. De weduwen ontvangen leningen om zelf kleine bedrijfjes op te kunnen zetten.

Zwerfkinderen
De hulp die de kerk geeft, is méér dan een druppel op een gloeiende plaat. Maar toch zouden zijn mensen nog veel meer kunnen doen als er meer middelen waren. Honderden kinderen zwerven nog op straat, velen gaan niet naar school en dreigen in misdaad en drugsgebruik verstrikt te raken. „In het oorlogsgebied zie je kinderen zonder handen”, zegt hij. „Blinde kinderen. De medische zorg is abominabel. Er is weliswaar een regeringsziekenhuis in Batticoloa, maar artsen en geneesmiddelen ontbreken. In het gebied dat de Tamil-rebellen in handen hebben, staat geen ziekenhuis en medicijnen zijn niet te krijgen. De belangrijkste doodsoorzaak is daar de slangenbeet. Zieken kunnen niet vervoerd worden naar ziekenhuizen omdat er geen ambulances zijn.”

„De kerk is maar klein, en de nood is groot”, zegt hij. „Het belangrijkste probleem is het gebrek aan expertise. In de weeshuizen bijvoorbeeld kampen de kinderen met grote trauma's. Ze hebben gezien hoe hun ouders voor hun ogen werden gedood. Dat laat ze niet meer los. Onze verzorgers zijn er niet in getraind om met dit soort problemen om te gaan.”

Hij kan geen zendelingen en hulpverleners uit het buitenland aantrekken, want zij mogen maar drie maanden blijven. Bovendien hebben zij speciale toestemming nodig van het ministerie van defensie om naar het oorlogsgebied te reizen, waar ds. Jeyanesan werkt. De predikant bezocht Israël om op de conferentie ”Goed nieuws voor de armen” te spreken, die was georganiseerd door de Nederlander Joseph Vos. „Dit is een gelegenheid om nieuwe vrienden te maken”, zegt hij. „Ik reisde ook door het Heilige Land, leerde over het Joodse volk en de rabbijnse literatuur en over de Heere Jezus zelf.” Hij denkt erover om de voorgangers die onder zijn supervisie werken ook naar Israël te sturen om Hebreeuws te studeren en te leren over de Joodse achtergronden van het christelijk geloof.

Conflictgebieden
Hijzelf studeerde theologie in India en de Verenigde Staten. Nu is hij bezig met een proefschrift over het onderwerp ”Zending van de kerk in conflictgebieden”. De Kerk van Zuid-India, waartoe hij behoort, is een protestantse kerk die in 1947 gevormd is door een fusie van anglicanen, presbyterianen, hervormden, congregationalisten en methodisten. De kerk telt 3,8 miljoen leden, 14.000 congregaties en 21 diocesen.

In 1948 verwierf Sri Lanka onafhankelijkheid van de Britten. Tot 1972 heette het tropische eiland Ceylon. Momenteel telt het land 18 miljoen inwoners. De regering in Colombo zei deze week dat ze vredesbesprekingen met de Tamil Tijgers wil beginnen, die sinds begin dit jaar eenzijdig een staakt-het-vuren hebben uitgeroepen na zware verliezen op het noordelijke Jaffnaschiereiland. Hij gelooft dat de internationale gemeenschap meer druk uit moet oefenen op de Tamils en Singalezen om het etnische en religieuze conflict te beëindigen. „Ze zouden ook de wapentoevoer stop moeten zetten.”

„Laat de kerk wereldwijd alsjeblieft voor ons bidden”, zegt hij. Christenen in Sri Lanka vormen maar een kleine minderheid van vijf procent. (voor meer informatie: http://orphanage.org/stjohns/). Van de Tamil-kinderen die ds. Jeyanesan opvangt is 98 procent hindoe. Eenvijfde deel van de kinderen wil in de loop van de tijd overgaan tot het protestantse geloof. In zijn district zijn vier extra gemeenten gesticht. „Ondanks oorlog, gevaar en armoede groeit de kerk”, zegt ds. Jeyanesan. „In Sri Lanka bestaat wettelijke vrijheid van godsdienst. Maar in de praktijk bestaat er veel vervolging van de kant van de boeddhistische Singalezen. De kerk lijdt. Twee van onze kerkgebouwen zijn afgebrand. Maar we bouwen ze weer op.”